Later is nu – De Dijk

Ik ben 48 en trotse moeder van twee geweldige dochters Lisa en Nikki.
Zwemmen is mijn passie. Zwemmen maakt me blij, als je een keer je dag niet hebt voel je je altijd een stuk beter als je uit het water komt.

Toen Lisa als 9 jarige begon met waterpoloën begon het zwemmen bij mij ook weer te kriebelen. Ik begon weer met trainen. In 2012 stelde ik als doel Den Helder – Texel voor mezelf. In de voorbereiding daarop leerde ik een gezellige groep zwemmers kennen en zwom ik samen met hun voor het eerst in open water en in zee. In 2013 zwommen we uiteindelijk naar de overkant. Een geweldige ervaring.

Daarna begon ik met hardlopen en liep uiteindelijk de halve marathon van Amsterdam. De liefde voor het zwemmen in het Oude Veer is in die tijd ook altijd gebleven.

Nikki ging op wedstrijdzwemmen en toen ben ik langzaamaan ook zelf weer gaan trainen bij Zeemacht. Ik deed voor het eerst mee aan een zwemwedstrijd voor Masters.
Ook stond ik een paar uur langs de kant als trainster. Zo ontzettend leuk om te doen.

Maar goed het leven kan zomaar een andere wending nemen.

Op 15 november 2021 kreeg ik te horen dat ik ongeneeslijk ziek ben. Uitgezaaide darmkanker.
De coronatijd was net op zijn retour, ik was 4 of 5 keer in de week in het zwembad te vinden want ik wilde naar het ONMK met de master groep van MSV Zeemacht.

Dat ik goed getraind was heeft me geholpen om door de chemokuren heen te komen. In mei 2022 heb ik toch gezwommen op het ONMK in Eindhoven, daar wonnen we een zilveren medaille met de estafetteploeg. Een heel speciale voor mij want het was tussen de chemokuren door.

Die zomer maakte ik mijn droomreis naar Thailand met mijn meiden. Het was nog mooier dan ik vooraf had kunnen bedenken. Daarna heb ik een chemopauze genomen en genoten van het leven zonder dat ik elke twee weken naar het ziekenhuis moest. Vanaf april 2023 neemt de ziekte steeds meer toe maar hij zal me er nooit van weerhouden om van het leven te houden en er van te genieten.

In augustus heb ik een levensportret laten maken via Stichting Levensportret. Deze is voor mijn dochters maar ook voor de mensen van wie ze gaan houden en die mij nooit zullen leren kennen. Hij is prachtig geworden, helemaal zoals ik ben. Ik zou elke ongeneeslijk zieke zo’n portret gunnen. Mijn moeder is overleden toen ik bijna 10 jaar was. Wat had ik graag zo’n portret willen hebben van haar.

Van deze stichting had ik nog nooit gehoord, maar nu ik het heb leren kennen, denk ik dat iedereen zich kan voorstellen hoe belangrijk dit kan zijn voor de nabestaande. Een lach, een traan, een stem en een gezicht. Voor mij in ieder geval een steun in deze tijd.

Later is nu.

Nienke.